Dejo atrás sueños, esperanzas e ilusiones.
Entonces me doy cuenta que soy solo.
Solo, en medio de la gente
de este gran mundo lleno de injusticia,
y siete de venganza hacia los otros.
Dejo atrás las ganas de vivir,
al ver este mundo lleno de violencia,
traiciones y envidias.
La belleza de la amistad rota por ignorancia.
lindas canciones llenas de amor, bellos años de libertad.
Me siento solo, en medio de la multitud de la gente.
Injusta sociedad.
Deixamos sempre para trás sonhos e ilusões. Que a solidão nos deixe ir procura-los de novo.
ResponEliminaUm poema belo e cheio de melancolia.
Uma boa semana.
Um beijo.
Poema muito bonito :))
ResponEliminaHoje:-Procuro na solidão. |Poetizando e Encantando|
Bjos
Votos de uma óptima Segunda-Feira.
Bel poema.
ResponEliminaBuona serata
a veces uno no sabe como vivir entre tanta violencia,
ResponEliminabeso Anna
Así es la vida pero tenemos que sobreponernos y seguir adelante construyendo caminos.Besicos
ResponEliminael optimismo es un mal necesario... solo hay que ejercitarlo... saludos...
ResponEliminaMás que comprensible.
ResponEliminaSaludos.
De una forma u otra, siempre estamos solos. Incluso cuando así no lo parece.
ResponEliminaSaludos,
J.
Hi han coses que es poden canviar i altres no tant o gens... vivim, doncs a la nostra manera i trobarem el nostre lloc.
ResponEliminaÀnims ! :)